« Ana Sayfa »      « Bize Yazın »      « İlkelerimiz »

ELMALILI HAMDİ YAZIR MEÂLİ

İrfan YÜCEL

Alparslan TÜRKEŞ

Alparslan TÜRKEŞ

Seyid Ahmed ARVASÎ

Ayhan TUĞCUGİL

M. Metin KAPLAN

Namık Kemal ZEYBEK

Prof. Dr. İBRAHİM TELLİOĞLU

ÖNCEKİ HİKAYE

Başını Vermeyen Şehit

Ömer Seyfettin, 15 May 2007

SONRAKİ HİKAYE

BOZ DOĞANLA SARI YILAN

H. Nihal ATSIZ, 02 May 2007

08 May

2007

YALNIZLIĞIN YARATTIĞI İNSAN

Sait Faik ABASIYANIK 08 Mayıs 2007

Pardösüsünün kürklü yakasını kaldırınca üşüdü mü diye baktım.Aslında soluk esmer yüzü balmumu gibi sararmıştı.

- Üşüdün, dedim.

Kaşını kaldırdı.Yanağındaki çıban yerinde kan yoktu.Durdum.Yüzünü avuçlarıma alıp ovaladım.

- Neden böyle oldun, dedim.

Güldü. Karanlığa doğru tükürdü.Başını iki tarafa şiddetle salladı.

-Olurum bazı bazı böyle, dedi.

-Bir yere girelim, dedim.

-Girelim, dedi.Girelim ama içmeyelim artık.

-İçelim, dedim.

-Öleceksin be, dedi.

-Öleceğim dedim.

Elimizdeki bardaklara baktık.Yüzü ne durgun, sessiz, esmerdi.Yine soluktu ama canlıydı.

-Senin suratın bitkin, dedi.

-Bitkin dedim.

Fıstık yedi, bira içti.Fıstık yedim, bira içtim.Kulağıma bir şeyler öttü.Bayılacak gibi oldum.Dikkatle bana bakıyordu.

-Çok ihtiyarladın sen, dedi.

-İhtiyarladım, dedim.

Saçlarıma baktı.Gözlerime baktı.Güldü.

-Boşver, dedim. Yahu, bakma!

Isınmış olacak yakası kürklü pardösüsünü çıkardı.

Pardösüsünün yakası kürklü, pardösüsünün yakası kürklü dedim içimden.İçimden biri: "E ne olacak yani?" dedi.Ne olacak, ben de yaptıracağım bir tane böyle.

-Seni bir daha göremeyecek miyim? Dedim.Kızdı.

-O benim bileceğim şey, dedi.

İki gün sonra yirmi kişiye: "O benim bileceğim şey" ne mânaya gelir diye sordum.Hiçbiri doğru dürüst bir mâna veremedi.

Daha iki gün geçmemişti. Biz hâla birahanede idik.Etrafımı görmüyordum.Onu da görmüyordum.Havayı görür müyüz? Dalmıştım.

-Hadi kalk, gidelim, dedi.

-Nereye? Dedim.

-Maça, dedi.

-Maça mı? Dedim.Bu vakit maç olur mu?

-Avrupa'da gece maçları olur ya, dedi.

-Burada olmuyor ki, demedim. Kalktık.Yokuşu indik.Bir yerde durduk.O soyundu.Aşağıda merdiven başında yarı aydınlıkta oynayan futbolculara karıştı.Sesler duydum.Düdükler duydum.Küfürler duydum.Etrafıma baktım.Binlerce insan vardı.

Bir aralık yanıma geldi.

- Sen oynuyor musun? Dedim.

- Kör müsün? Dedi.

- E ben ne yapıyorum.

- Sen de oynuyorsun, dedi.

- Ben de mi oynuyorum.Ben ne oynuyorum?

- Güldü.Dişlerini gördüm.Bir tanesi kenarından kırıktı.

- Sen, dedi, seyirci oynuyorsun.

- Ha, sâhi! Dedim.

Ben seyirci oynuyordum.Başladım tepinmeğe.El çırpmaya.Üşüyordum.Paltomun yakasını kaldırdım.Onunki gibi koyun kürkü koyduracağım ben de. Yanaklarımda bir kürk serinliği duydum.

Artık hareket etmedim.Seyirciler kayboldu.Futbolcular kayboldu.Neden sonra yanıma geldi.

-Maç bitti, dedi.

-İyi ya, dedim. Kim kazandı?

-Ötekelir! Dedi.

-İşte bu olmadı. Dedim.

-Sen kim kazansın istiyorsun? Dedi.

-Bizimkiler, dedim.

-Bizimkiler kim

-Siz.

-Biz mi? Dedi. Bizim kazanmamızı mi istiyordun?

-Öyle ya, tabii, dedim.

-Neden? Dedi.

-Öbür tarafta tanıdığım kimse yoktu ki?

-Bizim tarafta var mıydı?

-Sen vardın ya; dedim.

-Budala dedi, ben de yoktum.

-Ben seni gördüm, dedim.

-Ne oynuyordum?

-Bek!

-Sâhi görmüşsün, dedi.

-Birisi seni düşürdü, dedim.

-Düşürdü, dedi.

-Topallıyorsun, dedim.

-Topallıyorum, dedi, sana ne?

-Hiç , bana hiç, dedim.

İçim burkuldu.

Birdenbire kaybettim onu.Seslendim:

-Panco, Panco!

Hiçbir cevap alamadım.

Birisi karanlıkta adımı çağırdı.

-İshak, İshak, dedi.

Cevap vermedim.Ses, onun sesi değildi.Ama sonra belki arkadaşımdın bir haber alırım diye:

-Ne var yahu? Dedim.

-İshak, İshak, dedi yine ses.

-Ne var yahu, ne var? Buradayım!

-Yanıma yaklaşan ayak seslerini tanıdım! Dedi.Yanında üç tane genç vardı.Biri kısa boylu, Ermeni suratlı idi.Ötekisi bir balıkçı ceketi giymişti.Mânasız bir yüzü vardı.Üçüncüsü upuzun biri idi.Aralarında kelimelerini binlerce kere duyduğum, mânalarını bilmediğim bir dil konuşuyorlar, anlamıyordum.

Onlar önde, ben arkada bir yokuş çıktık.Caddeye vardık.Cadde asfalttı.Işık içinde idi.Yerler ıslaktı.Yağmur kesilmişti.

-Yağmur yağmış, dedim kendi kendime.

Onları kaybetmiştim.Bir sinemanın gişesinde buldum.O kapıda bekliyordu.Bir tanesi bilet alıyordu.Uzun boylu bir balıkçı ceketli pis pis gülüyorlardı.O esmer, sakin, durgundu.Bana bakmadan benimle ilgili gibi idi.Kendimi göstermemeğe çalıştım.Ben de bir bilet aldım.Onlar ön tarafta bir yere yerleşmişlerdi. Ben de kenarda ayakta durdum.

Onun karanlıkta sağa sola kıpırdandığını görüyordum.Önündeki adamla beraber o da sağa sola dönüyordu.Bir ara iyice yerine yerleşti.Elini yanağına dayadı.Seyre daldı.Sonra yine doğruldu.Başladı tırnaklarını yemeğe.Kalabalığın içinde pardösülü, kırk yaşlarında bir adam:

-Yeme tırnağını, diye bağırdı.

Gülümsedi.Işıklar yanmıştı.Üç arkadaşı kaybolmuştu.Önündeki tırnaklarını yeme diyen adam yanına geldi.Oturdu.Bir şeyler konuştular, duymadım.Yakası kürklü eski arkadaşım pardösüsünün kolundan bir kaşkol çıkararak boynuna sardı.Ben siyah saçlarını görüyordum. Dönüp baktı.Beni tanımadı.Taşa, duvara bakmış gibi idi.

-Benim, yahu, benim, ben, arkadaşın, ben İshak demek için ağzımı açtım.

Sinemanın ağır havası ciğerime su gibi doldu.Sustum.Kalktılar.Işıklı çarşılardan geçtiler.Ben arkalarından mahzun baktım.Yapayalnız kalmış gibi idim. Onunla konuşaraktan bir lokantaya girdim.Lokantanın sahibi bir kadındı.Yanağında beni vardı.Halâ çocukluğunun genç kızı gibi idi.Gülümseyerek selâm verdi.Yirmi sene evveline gidiverdim.Çok hasta olduğum zaman, ateşim kırka yaklaştığı zaman ellerim büyür.Dev gibi ellerim olur.Çoğunca çocukluğumda olmuştu.

- Ellerim büyüyor, derdim.

Büyükannem, yahut anam ellerimi soğumuş elleri içine alırlardı. "Yok bir şey, yavrum yok bir şey! Bak benim elimde ellerin" derlerdi.Sakinlerdim bir iki dakika.Yine büyürdü ellerim.

Ellerim büyürdü ellerim.Ellerim ne kadar büyürdü aman Yarabbi? Sokağa çıktığım zaman soğuktan ellerim küçülüverdi.Caddelerde idim.Binlere karşı birdim.On binlere karşı birdim.

- Panco, Panco diye haykırdım içimden.

Bir saate baktım.On bire çeyrek var.Caddeler tenha idi.Sinemalar dağılmamıştı.Sarhoşlar bana çarpmadı.Aralarından yılan gibi geçtim.Herkes Panco'ya benziyordu.Herkes maça gidiyordu.Pardösüsünün kürkünü kaldırmış gencin arkasından koştum.Yakasından tutmak geçti aklımdın.Maça gidelim, diyecektim.Hayır, hayır, seni o Alman lokantasına götüreceğim.Bir patates salatası yapıyorlar.Bir de spitzel yersin?

O pasajdaki birahaneye yine gitsem.O masaya otursam o masaya.İnsanlar gelse otursa çift çift kadınlı erkekli.Ben tek başıma.Milyonlar içinde tek başıma.Acı gitgide acıyor.Kavun acısı gibi, zehir gibi bir acı. Kaybettikten sonra bulduğumuz şey. Nedir o bil? Nedir o bil?

Kaybetmeden bulamadığımız bilemedin kaldır vur! Pencereden kim baktı.Neden baktı?Kapa gözlerini kapa.Ellerin büyüyor mu? Yok büyümüyor. Büyümüyor.Büyümüyor, büyümüyor, yaşasın.Ama acıyor, hayır acımıyor, yalan söyleme. Yüreğinin üstünde bir şey varmış gibi değil mi? Yalan.Mutlak bir yerde okudun.Yahut biri anlattı.Yahut aklında böyle kalmış. Yüreğinin üstünde bir şey yok. Yalnızlık. Yalnızlık güzel. Güzel değil.Kavun acısı.Kavun acısı da ne.

Sıcak sıcak börekler getirtti adamın biri.O olsa yerdi şimdi.Yemeği nasıl yiyordu bilmiyorum.Pardösüsünün yakası koyun kürkündendi koyun.Yanağında ufacık bir eski çıban izi vardı.Derisinin altından kan akmazmış gibi donuk esmer bir rengi vardı.Saçları kara, gözleri kara idi.Ne çıkar onlardan.Kara olmasalardı. Donuk esmer, altından kan akmazmış gibi solgun ve hiddetli rengi severim başka.Başkasında bulsam sevmem ki.

Yıldızlara baktım.Hani yıldızlar.Birahanede yıldız mı olur? Yıldızlara baktım.Bir sinemaya daldım.Geçen gün koşa koşa caddeden geçiyordu. Vakit beşe çeyrek vardı.Geç kalmıştı matineye.Koşa koşa o sinemaya girdi.Ardından baktım kaldım.Giremedim.Aksilik ediyor.Konuşmuyor.Hiç sesini çıkarmıyor. O zaman.

O zaman buram buram buhar çıkan bir yere girmiş gibi terliyorum.Sonra üstüme kar yağıyor kar.Pıtır pıtır bir kar yağıyor.Tane tane bir kar.Aklım tabancalara gidiyor.Bıçaklara bıçaklara.Sevmiyorum bıçakları.Tabancalar.Beynimizde bir yerde küçük bir delik, etrafı siyah.Garip bir delik.Kan hafifçe sızmış.Beyin tıkayıvermiş deliği. İrin gibi bir şey akmış.

Ona ne, ona ne bundan. Bu benim kafatasımdaki delik. Ona da mı açmalı.Açmalı ya.Yalnızlıktan başka nasıl kurtulunur? Yalnız ölmek mi?Hayır insanların içinde, milyonun içinde iki ölü.Üç ölü.Dört ölü, beş ölü. Bırak ölüleri saymayı.Bu beşinci bira.Boş ver şu birahaneyi de.Camın dışarısını da. O gelmeyecek ki. Ha! sinemadaydık sâhi.Uçan daireden çıkan adam küçük bobinin elektrik fenerini aldı.Sokağa çıktı.Çocuk da arkasından.Uçan daireyi iki nöbetçi bekliyor. Uçan dairenin önündeki robot dimdik.

O kürklü pardösüsünü çıkarmamıştı.Kürk hala serindi.O çıban izi olan yanağını serinliğe dayamıştı.Kürkün dudakları öpüyordu.Onu.İrkildi.Beni hatırlamıştı.Silkindi.Masanın üstünde alçıdan bir gemici biblosu dururdu.Ben onu ta uzaktan bir Avrupa şehrinin bayram yerinden kazanmıştım.Altına para kordum.

-Gemici paranı verdi mi?

-Verdi, verdi. Eyvallah gemiciye.

-Gemiciye eyvallah!

Yaz günleri o yanıma uzanınca rahat bir uykuya dalardım.Rüyamda hiçbir şeyi görürdüm.Hiçbir şeyi.Hiçbir şey kadar güzel şey var mı? Varsa ver bir lokma.Şu saatte.Hiçbir şey ölüm gibi güzeldir.

Öteki yıldızdan gelmiş adam taksiden atladı.Bütün ordu peşinde.Vur emri var.Vurdular.Askerler etrafını aldılar.

Geç geldiği zaman deli olurdum.Merdivende ayak sesleri yabancılaşınca kudururdum.Sonra birdenbire onun ayak sesleri, Kapıyı açık bırakmış olurdum. Öteki seyyareden gelir gibi gelirdi.Gözlerinden öperdim.

Çıkmalı. Buradan çıkmalı.Sinema bitti.Sokakların içinde sırtımda talihim, sırtımda kendim, yürümeliyim.Mahalle içlerine gitmeliyim.Evler görmeliyim.Gece yarılarından sonra hafif ışıklar yanan pencereler görmeliyim.Molozların üzerine oturup bekçi gözükünceye kadar bu 2 numaralı evi gözden geçirmeliyim.Yukarıdaki balkonlarda saksılar var.Yukarısı harap.Aşağısı harap.Ortası mükemmel. Hangi harapta oturuyor.Işık yakmamalı.Ağır ağır bir koridordan geçiyordum.

-Hırsız var! Hırsız var!

Sokaklarda koşmalı. Koşmalı.Bekçiler, polisler, düdükler arkamda.Hayır kimseler duymadı.Bir küçük odanın kapısın açıyordum.Orada harap bir karyolanın içinde, bir ayağı dışarıda.İki ayağı da dışarıda.İki ayağını yorganın içine sokuyorum.Derin bir nefes alıyor.Benden yana dönüyor.Bakıyorum.Çıban izi öbür tarafta.Tuhaf, hiddetli soluk yüzünde tatlı bir pembelik var.Kaşları ıslak ıslak.Dudakları kuru.Kandil sönmek üzere.Meryem titriyor.Bu küçük karyoladaki kim? Eğilip ona da bakıyorum.Kocaman kocaman gözü var. Hiddetli bir derisi var.Bağıramıyor.

- Sus, sus diyorum.

Küçük kızın ağzını avucumla tıkıyorum.Çırpınıyorum.

- Gürültü etmezsen açarım avucumu, diyorum.

Kara gözlerini kapayıp açıyor.Avucumu ağzından çekiyorum.Sonra gidip öteki karyolaya oturuyorum.O hâla uyuyor.Gözümle etrafı arıyorum.Yakası kürklü pardösü orda.Giyiyorum.Bileklerim dışarıda kamburlaşmış dolanıyorum odada.Küçük kız bana bakıyor.Avucunu ağzına kapayarak gülüyor. Molozların üstünden kalkıp yollara vuruyorum.

Caddelerde şimdi yalnız sarhoşlar, pezevenkler ve şunlar bunlar var.Hepsi de hoş hoş adamlar.Hepsinin sırtında talihleri ve kendileri.Yalnız yalnız.Bir karı ile yatarken bile yalnızlar.Bir açık yer bulsam.Bir bira daha içsem.Yok, her yer kapanmış.O hâla uyuyor.Kaşları ıslak ıslak.Nefesine yüzümü tutuyorum.Başının altındaki iki yastıktan birini çekip alıyor, onun ayak ucuna koyuyorum.Oraya da ben kıvrılıp yatıyorum.Ellerim büyüyor, büyüyor, büyüyor, büyüyor, büyüyor.

HARBİDEN
Efendi BARUTÇU

14 Ağu 2017

6 Ağustos Pazar günü `Yeni Ufuk ailesi`nin daveti üzerine Denizli'deydim. Aile diyorum aslında ''Yeni Ufuk'' Denizli'de bir grup fedakar Ülkücü-Milliyetçi üniversiteli gencimizin aylık olarak yayımladığı derginin ve aynı isimle Denizli'de açtıkları bir kitabevinin adıdır.

Yusuf Yılmaz ARAÇ

14 Ağu 2017

Nurullah KAPLAN

08 Ağu 2017

M. Metin KAPLAN

20 Şub 2017

Ziyaretçi -> Toplam : 26,02 M - Bugün : 18684