« Ana Sayfa »      « Bize Yazın »      « İlkelerimiz »

BAŞBUĞ TÜRKEŞ

ELMALILI HAMDİ YAZIR MEÂLİ

İrfan YÜCEL

Alparslan TÜRKEŞ

Alparslan TÜRKEŞ

Seyid Ahmed ARVASÎ

Ayhan TUĞCUGİL

M. Metin KAPLAN

Namık Kemal ZEYBEK

Prof. Dr. İBRAHİM TELLİOĞLU

ÖNCEKİ HABER

Esat Mahmut Karakurt ( 1902, İstanbul - 1977, İstanbul)

, 16 Tem 2018

SONRAKİ HABER

MEHMET FEHMİ ÜLGENER (1864-1943)

AHMET GÜNER SAYAR, 15 Nis 2018

15 Nis

2018

AYVAZ GÖKDEMİR

01 Ocak 1970

1942 yılında Gaziantep’te doğdu. Babası Süleyman Bey, annesi Emine Hanım. Ankara Yüksek Öğretmen Okulu, DTCF Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden mezun oldu. Çeşitli okullarda öğretmenlik ve yöneticilik yaptı. Öğretmen Okulları Genel Müdürü ve Özel Yükseliş Koleji Genel Koordinatörü oldu. 19. Dönem Gaziantep, 20. Dönem Kayseri ve 21. Dönem Erzurum milletvekiliği yaptı. Devlet Bakanlığı görevinde bulundu. Eşi Sevgi Gökdemir’le birlikte Yunus Emre Divanı’nı yayına hazırlamıştı. Evli ve 3 çocuk babasıydı. 19 Nisan 2008 tarihinde, Ankara'da, Türk Ocağı Genel Kurulu'nda vefat etti.

http://www.biyografi.net/kisiayrinti.asp?kisiid=726



Ayvaz Gökdemir (d. 1942, Gaziantep, Türkiye; - ö. 19Nisan 2008, Ankara, Türkiye),

Türk siyasetçi, eski devlet bakanı ve eski milletvekili.



Ayvaz Gökdemir, TBMM'de 19. Dönem Gaziantep, 20. Dönem Kayseri, 21. Dönem Erzurum Milletvekilliği yapmış; 50, 51, 52 ve 53. Cumhuriyet Hükümetlerinde devlet bakanlığı yapmıştır.[1] Siyasi çevrelerde "Komando Ayvaz" olarak anılmıştır.[2]



Gaziantep'te doğan Ayvaz Gökdemir, önce Ankara Yüksek Öğretmen Okulu'nu ardından, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nü bitirdi. Kayseri Lisesi'nde eşi Sevgi Gökdemir ile birlikte edebiyat öğretmenliği yaptı. Bu dönemde, Kayseri Türk Kültür Derneği'nde gençlere seminerler vererek onlara milliyetçilik duyguları aşılamaya çalıştı. Bu arada, aylık 'Şafak' dergisi'nin yayınlanmasına öncülük etti ve bu dergide kendi görüşleri doğrultusunda birçok makale yazdı. Turgut Özal'ın Amerika'da by-pass ameliyatı olduğu günlerde Ayvaz Gökdemir de Türkiye'de by-pass geçirdi. Milliyetçi Cephe Hükümetleri döneminde Öğretmen Okulları Genel Müdürlüğü görevinde bulundu. Bu dönemde yaptığı uygulamalarla çeşitli eleştirilere hedef oldu. Bu görevine son verilince Türk Ansiklopedisi editörlüğü, ayrıca Özel Yükseliş Koleji'nde Genel Koordinatörlük yaptı.[3]



Haziran 1995'de Avrupa Parlamentosu'nun Birlik 90/Yeşiller partisinden 3 parlamenterin (dönemin Avrupa Parlamentosu Sosyalist Grup Başkanı Pauline Green, Radikal Grup lideri Catherine Lalumiere ve Yeşiller Grubu sözcüsü Claudia Roth), Türkiye'ye gelişlerinde hüküm giymiş DEP'li milletvekillerinin serbest bırakılması ve bazı PKK'lıların affı konusunda yaptıkları açıklamalara; 2 Haziran 1995'te, dönemin Türkiye Cumhuriyeti devlet bakanı Ayvaz Gökdemir'in cevabı çok tartışıldı.[4]



Gökdemir, içinde Claudia Roth'un da bulunduğu 3 parlamentere ithafen şu açıklamayı yaptı:

“

Avrupa'dan gelen bilmem ne temsilcileri fahişelerin hatırı için biz bu hainleri serbest bırakmayız.[5]

”



Bu sözlerin Türkiye'de belli bir kesimin Avrupa'ya karşı duyduğu "iğrenti ve güvensizliği" simgelediğini savunanlar ve ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirenler oldu [6]. Bu arada Claudia Roth hakaret davası açtı. Ayvaz Gökdemir, 6 Mayıs 1997'de sonuçlanan davada tazminata mahkûm edildi.[7]

Evli ve 3 çocuk babası olan Gökdemir, 19 Nisan 2008'de katıldığı Ankara'da düzenlenen Türk Ocakları 37. Olağan Genel Kurulu'nda kalp krizi geçirdi. Genel Kurul'un yapıldığı Ankara Ticaret Odası Konferans Salonu'nda yapılan ilk müdahalenin ardından, yerel saatle 15:00 sularında cankurtaranla hastaneye kaldırılan Ayvaz Gökdemir'e kardiyoloji, anestezi ve acil tıp uzmanının bulunduğu bir ekip tarafından 45 dakika süresince yeniden canlandırma işlemi yapıldı. Yapılan bu işleme yanıt veremeyen Ayvaz Gökdemir, hayatını kaybetti.[8]



"Eski bakan Ayvaz Gökdemir hayatını kaybetti". NTVMSNBC. Erişim tarihi: 19 Nisan 2008.

"Ayvaz Gökdemir vefat etti". Milliyet Gazetesi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2008.

"Eski bakan Ayvaz Gökdemir vefat etti". CNN Türk.com. Erişim tarihi: 19 Nisan 2008.

"Dünya". Akşam Gazetesi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2008.

"Eski dost Claudia Roth!". Evrensel Gazetesi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2008.

Armine Kanakanian (2007). Tam metin: (sf. 12) "The situation of the freedom of expression: Turkey and the European Union" (İngilizce). Örebro Üniversitesi, Department of Behavioural, Social and Legal Sciences, İsveç. Erişim tarihi: 2008-6-23.

"Doğru Yol Partisi". TarihteBugun.gen.tr. Erişim tarihi: 19 Nisan 2008.

"Ayvaz Gökdemir öldü". İnternet Haber. Erişim tarihi: 19 Nisan 2008.



Ayvaz Gökdemir ve Milliyetçilik / Ahmet B. Ercilasun

1963 yılında, Kızılay’daki Çelikkale Sokağı’nda bulunan Üniversiteliler Kültür Derneği’nde gördüğüm genç Ayvaz Gökdemir olmalı. Ankara’ya, üniversite sınavlarına girmek üzere geldiğim günler. O zamanlar, sınavlar için gelen öğrencilere kalacak yer temin edileceği biz milliyetçilere duyurulmuştu. Ankara’da bu işle uğraşan yer de Üniversiteliler Kültür Derneği idi. İzmir’den Ankara’ya inmiş ve hemen derneğe gitmiştim. Orada bulunanlar, genç Ayvaz’dan saygıyla ve biraz da hayranlıkla bahsediyorlardı. Ayvaz geldi ve beni Hukuk Fakültesi arkasındaki yurda yerleştirdiler. Her hâlde bir gece kaldım, sınava girdim ve İzmir’e döndüm. İlk tanışıklık, 45 yılın gerisinde, sisler arasında kaldı. Birkaç cümle belki edildi; belki de hiç konuşulmadı. Fakat oradakilerin Ayvaz’a olan hayranlık hisleri hatırımdan hiç çıkmadı. Ben İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümüne girdim. Fakülteyi bitirdikten sonra da Atatürk Üniversitesinde Türk dili asistanı oldum. Böylece tanışıklık daha sonraki yıllara kaldı. Niyazi Yıldırım Gençosmanoğlu’nun şiirini savunmak ve şiir üzerinde güzel bir tahlil yapmak üzere yazdığı yazının yılını hatırlamıyorum. Fakat şiir işte böyle tahlil edilir, demiştik. Galiba takma ad kullanmıştı ve yazının üslubu da tahlilin kendisi de bizi çok memnun etmişti.



Birkaç akşam süren görüşmeler Kars’ta oldu. Nevzat Kösoğlu, Ayvaz Gökdemir ve rahmetli Sezgin Kars’ta askerlik yapıyorlar. Galiba Necdet Özkaya da var. Talebem Sedat Yurtseven’in amcasının otelinde kalıyorlar. Kars kalesinin altında. Ben de doktora tezimin malzemesini derlemek üzere Kars’tayım ve tabiî aynı otelde. Sabah onlar birliklerine gidiyorlar; ben de yakın köylere derlemeye. Akşamları buluşuyor, konuşuyoruz. Ama sadece birkaç akşam. Çünkü ben Iğdır’a veya Ardahan’a geçiyorum ve otelden ayrılıyorum. Nevzat’ın deyimiyle akşamları otelde vatan kurtarıyoruz. Neler konuşuyoruz, nelerden bahsediyoruz, hiç hatırlamıyorum. Fakat o saatler zihnimde hep hoş ve neşeli zamanlar olarak kaldı. Avukat Yasin Bozkurt’un bürosuna beraber mi gitmiştik; onu da bilmiyorum.



1971 Güzünde Ankara’ya, Hacettepe Üniversitesi’ne geldim; kısa süre sonra da asker oldum. Her hâlde 1972’den sonra münasebetlerimiz sıklaştı. Ülkü-Bir’de, Türk Ocağı’nda, milliyetçilikle ilgili çeşitli toplantılarda. Ayvaz iyi bir hatip. Meclis kürsüsünden konuşsun diye bekliyoruz hep. O konuşunca televizyonun karşısında çakılı kalıyoruz. Türk Dil Kurumu başkanlığım sırasında, bir süre Atatürk Yüksek Kurumu’ndan sorumlu bakan da olmuştu. Yani resmen bizim bakanımızdı. O zaman da Kurum’un düzenlediği toplantılarda konuşur ve her zamanki gibi ağzına baktırırdı. Bişkek’te, Manas Üniversitesinde çalıştığım 2002 yılında da bakan olarak üniversiteyi ziyaret etmiş ve mükemmel bir konuşma yapmıştı. Anlaşılan Ayvaz Gökdemir’de beni en çok etkileyen şeylerden biri hitabetiydi. Siyasetle uğraşan laalettayin biri değildi o. Bilgili, kültürlü, sağlam bir muhakeme gücüne sahip, iyi yazan ve güzel konuşan bir siyasi idi. Milletvekilliğinden çok ülkücü bir kültür adamı olarak çevresini etkilediğini sanıyorum. Bir de cesareti. Üstüne bir etiket gibi yapışıp kalan “Komando Ayvaz” tabiri belki de bu sebeple bizi üzmezdi. Bu tabirde biz onun cesaretini, kahramanlığını bulurduk. Hem bir kültür adamı, hem de cesur ve atılgan. İnsanlarda genellikle bir araya gelmesi zor iki vasıf. Ayvaz’da bunlar bir aradaydı. Bu sebeple gençler tarafından da sevilmişti.



Ayvaz Gökdemir’in milliyetçilik anlayışında Sadri Maksudi Arsal’ın “Milliyet Duygusunun Sosyolojik Esasları”nın önemli bir tesiri olduğunu sanıyorum. Üniversiteliler Kültür Derneği’ndeki seminerlerde galiba bu kitabı tanıtmıştı ve bu seminer küçük bir kitapçık olarak da yayımlanmıştı. Tıpkı Arsal gibi Gökdemir de milliyetçiliği sosyolojik ve psikolojik bir olgu kabul eder ve bu bakımdan her insanın tabiî olarak milliyetçi olması gerektiğini düşünür. Şu cümle onun bu düşüncesini açıkça ortaya koyar: “Milliyetçilik, kökü insan ruhunun derinliklerine ulaşan, insana sağlıklı bir kişilik ve emin bir kimlik kazandıran psikolojik ve sosyal bir zarûrettir.” Görüldüğü gibi insan psikolojisinin ve bir arada yaşamanın sadece tabiî bir neticesi değil, aynı zamanda bir ”zarûret”tir milliyetçilik. Dolayısıyla, herhangi bir sebeple milliyetçi olamayan insanlar “…bunalımda demektir. Ferdin bir topluma mensubiyet hissinde görülen belirsizlik, kültür karışıklığı demek olan kozmopolitliktir ve bu bir psiko-sosyal hastalıktır.” “Ferdin milliyet duygusundan uzaklaştırılması, millî kültürlerin bozulması ve yozlaştırılması, insan tabiatının bir nevi tahribidir. Millet, milliyet ve millî kültür alyhtârı tutum ve davranışlar, ya bir suikastın, yahut da patolojik bir hâlin ifadesidir.” Ancak Gökdemir için millî his veya milliyet duygusu yeterli değildir; o, milliyetçilikte “şuur” da arar. Şöyle diyor: “Milliyetçilik ise fertler bakımından, kendi milliyetine bağlılık duygusu ve şuurudur.” Gökdemir şöyle devam ediyor: “Milliyetçilik, aslını, neslini, cinsini, cibilliyetini bilmektir. Fert ve toplum olarak bir şahsiyet ve izzetinefis sâhibi olmaktır. Başka bir ifade ile hangi milletten olduğunu bilmek, milletini sevmek ve onun gayretini gütmektir.” Gökdemir’in sık sık tekrar ettiği “milletin gayretini gütmek” de onun milliyetçiliğinde önemli bir kavramdır. Sadece milletimi seviyorum, demek yetmez; milletin tehlikelerden korunması ve yükselmesi için çalışmak, yani milletin gayretini gütmek de gerekir. Gökdemir bu düşüncede idi ve hiç şüphesiz ömrü boyunca bu gayretin içinde olmuştu.



Gökdemir’de milliyetçiliğin dine aykırı olmadığı fikri de üzerinde çok durulan bir fikirdir. Meşrutiyet devri Türkçülerinin de önüne çıkarılan bu konu, milliyetçilik tarihimizde her zaman karşılaştığımız bir konu olmaya devam etmiştir. Gençliğimizden beri anlatmaya çalışmışızdır ki milliyet fikri Müslümanlığa aykırı değildir. Fakat birçokları ikna edilememiş olacak ki bugün ortalığı saran bir teokrasi yandaşlığı var. Tanrı’nın ayetleri gayet net ve açık. Gökdemir, Hucurat suresinin 13. ayetini hatırlatarak başlıyor: “Ey insanlar! Doğrusu biz sizleri bir erkekle bir dişiden yarattık. Sizi milletler ve kabileler hâline koyduk ki birbirinizi kolayca tanıyasınız.” Ayetleri tamamladıktan sonra Gökdemir devam ediyor: “Böylece ortaya ayrı renkler, deriler, ayrı diller ve kültürler çıkmıştır. Sosyal bir varlık olan, yani toplu yaşayan insan, ferdî seviyede olduğu gibi, toplum seviyesinde de farklılaşmıştır. Bir toplum içinde fertler, insanlık âleminde de milletler birbirinden farklıdır. Yaradılıştan gelen maddî-fizik farklar dışında, topluluklerı birbirinden farklı kılan bir takım inançlar, âdetler, alışkanlıklar, düşünce şekilleri, tavırlar, davranışlar, kurumlar vardır ki ister maddî ister manevî cinsten olsun, bunların bütününe kültür diyoruz. Yaradan, insanlığı bir kültürler tayfı hâlinde temâşayı münâsip ve güzel bulmuştur. Onun için de insanlık, zaman ve mekân içindeki manzarasıyla muhteşem bir tayf hâlindedir.” Sonra Rum suresinin 22. ayeti: “Gökleri ve yeri yaratması, dillerinizin ve renklerinizin çeşit çeşit olması da O’nun varlığının işâretlerindendir. Doğrusu bunlarda bilen kimseler için alınacak dersler vardır.” Her milliyetçi gibi Gökdemir de ayrı milliyetler ve dillerle yaratılmış olmayı bu ayetlere dayanarak Tanrı’nın bir hikmeti olarak kabul ediyor. Yani Tanrı, insanları böyle yarattım ve bu benim varlığıma delâlet eder diyor. Bütün insanları tek dilli bir millet hâline getirmek, Tanrı’nın varlığının delillerini ortadan kaldırmaya çalışmak değil midir? Gökdemir’i bu konu o kadar meşgul ediyor ki Türk Kimliği adlı eserinde, yukarıdaki alıntıları yaptığım “Milliyetçilik Bahsi” bölümünden sonra “Din-Milliyet-Millî Kültür” başlığıyla yeni bir bölüm açmak zorunda hissediyor kendini. Orada da din-milliyet ilişkilerini, hem dindarların, hem de materyalistlerin hatalarını ortaya koyarak işliyor. Materyalistler, “dînin bir kültür cevheri, kültür yapıcı ve kültürün bütünü üzerinde derin tesirleri olan târihî ve sosyal bir realite olduğunu görmezden gelir, ilâhî gerçeği olduğu gibi, beşerî gerçeği de red ve inkâr ederler.” Dindarlar ise “beşerî ilimleri, kültür ilimlerini bilmedikleri için, yalın kat bir bid’at ve hurafe mantığı içinde, dînî hayatla ilgili bir kültürleşme, kültür unsur ve kurumları oluşturma hadisesini “ anlayamaz ve kabul edemezler. “Hatâya düştükleri taraf, teolojik olmayan hâdiseleri, teolojik zeminde mütâlâa etmeleridir.” Zamanı ve insan idrakini “dondurmak ve durdurmak mümkün değildir.” Bu sebeple dinin aslî cevherine ilâve olarak “inananların yeni ihtiyaçlarına uygun yeni kültür unsur ve müesseseleri türeyecektir.” Gökdemir yeni kültür unsurları olarak edebiyat, mimarlık ve musiki eserleri üzerinde durur. “Hattâ bazı aykırı değer ve kurumların bile, bir renk değişikliği ile şâyân-ı hayret bir hayatiyet göstermesi mümkündür” tespitinde bulunur. Gökdemir, yeni kültür unsurlarına o kadar önem verir ki bu maksatla mevlid geleneği ile ilgili özel bir araştırma yapar ve bu önemli araştırmayı 13 Ekim 1989 tarihindeki Kutlu Doğum Haftası panelinde bir bildiri olarak sunar.



Ayvaz Gökdemir’in önemle üzerinde durduğu konulardan biri de “Anadolu medeniyetleri – Türkiye halkları” meselesidir. Türk aydınlarının zihnini her zaman kurcalayan, bazen samimî bir vatana sahip çıkma duygusundan, bazen Türk milletinin Anadolu’daki eskiliğini gösterme arzusundan, bazen de aşağılık duygusundan kaynaklanan Anadolu’daki eski medeniyet ve halkları Türk yapma gayreti, Gökdemir tarafından gereksiz bulunur. Ona göre “Türkiye vatanımızdır.’ diyebilmek için, ‘Türkiye’nin meşrû sâhibi ve mâliki Türk milletidir.’ diyebilmek için, 1071 ilâ 1990 arasındaki 919 senelik târih ve bu târih içindeki Türk varlığı” kâfidir. “Hayır, kâfi değildir, diyen varsa, buyursun, bedelini ödesin ve alsın!…Bu vatanı bizden almak isteyen ve buna gücü yetebilecek bir düşman varsa, onu Lidya, Likya, Frigya, Pamfilya, Kapadokya, Kilikya, Gordion, Efes, Hattuşaş, Hitit, Kadîm Yunan, Pers, Bizans isim ve hatıralarına sığınarak durdurmanın imkânı yoktur.” Gökdemir’e göre “kökler Asya’dadır.” ve Avrupalı da bizi böyle bilmektedir. Ancak şu da bir gerçektir: “Türk milleti 200 senedir Avrupalıyı kendisine örnek alarak kültürünü yenilemeğe ve geliştirmeğe çalışıyor. Avrupa devletleri ile münâsebetimiz nasıl olursa olsun, bu karar ve yöneliş doğrudur. Bütün mes’ele, bu doğru kararın doğru uygulamasını yapabilmek ve yöneldiğimiz istikâmette en rasyonel biçimde hedefe ulaşabilmektir.”



Bu yıl kaybettiğimiz Ayvaz Gökdemir’in, Türkiye’nin önemli siyaset ve kültür adamlarından biri olduğu muhakkaktır. Fakat bizim için önemli yanlarından biri de onun “bizden biri, içimizden biri” olmasıdır. Onu anlamak ve yaşatmak istiyorsak bıraktıklarını okumaktan başka çaremiz yok. Bengü Yayınları’ndan çıkan Türk Kimliği kitabını, milliyetçi olmak iddiasındaki herkes, bilhassa gençler mutlaka okumalıdır.



‘Komando Ayvaz’ / Taha Akyol



KADİM dostum Ayvaz Gökdemir’i yıllardır görmemiştim. Şimdi karşımda, musalla taşında, ay yıldıza bürünmüş, tabutunda yatıyor. Hâlâ hatırımdaki güler yüzlü ve dik başlı Ayvaz’dır o.

Onu ilk tanımam da “Başbuğ”a karşı “dik başlı” davranışlarıyla olmuştu.

Yıl 1977; Ankara’ya yeni gelmişim, “Komando Ayvaz”ın adını duyuyorum ama tanımıyorum. Öğretmen Okulları Genel Müdürü olduğunda tebrik için gittiğimde tanışmıştık.

O sırada MHP’nin yayın organı Hergün’de yazarlık yapıyorum. Ayvaz Gökdemir’i öven yazılar, haberler yayımlıyoruz.

Türkeş haber gönderiyor:

- Ayvaz propagandası yapmayın!

Ayvaz, Türkeş’in istediği bazı tayinleri yapmamıştı... Ülkü-Bir adlı geniş ve güçlü öğretmen derneğinin Ayvaz’ın etkisi altında olmasından Türkeş’in hoşlanmadığı da açıkça belli oluyordu.

Rahmetli Türkeş siyasi öncelikli, Ayvaz ise fikri öncelikli düşünüyor ve davranıyorlardı. Ayvaz da ülkücüydü ama “partici” ya da “örgüt adamı” değildi; entelektüeldi... Adalet Partili Milli Eğitim Bakanı Ali Naili Erdem’in Genel Müdürü olarak elbette Bakan’a bağlı bir devlet memuru bilinciyle görev yapıyordu.



Yolların ayrılması

Zamanla, Gökdemir’le Türkeş’in siyasi yolları ayrıldı. MHP çizgisinde başkalarının da yolları ayrılmıştı; ama Türkeş hapisten çıkıncaya kadar “yen içinde” saklanılacaktı bu ayrılıklar.

Gökdemir, 12 Eylül’e karşı Süleyman Demirel’i destekleyerek demokrasi mücadelesi verdi. O sırada ben Tercüman’ın genel yayın müdürüydüm, Gökdemir’in “Düşünce Tarihimizden Portreler” adlı yazı dizisini yayımladım. Şu satırlarını hiç unutmam:

“Namık Kemal sürgüne gönderilecek. Umuyor ki, Sirkeci garında kalabalıklar toplanıp ‘hürriyet’ diye bağırırlar, sürgünü protesto ederler...

Ama nafile, kimse yoktur; Namık Kemal zaptiyeler ortasında tek başınadır!”

Ayvaz, sıkıntılı günlerinde Fikret’in “Hak bellediğin bir yola yalnız gideceksin” mısrasını okurdu. Âkif-Fikret mücadelesinde şüphesiz Âkif’ten yana olan Ayvaz, bu mısradan manevi güç alırdı.

Böyle “dik” tabiatlı ve “milli irade”ye inanmış bir insan olarak, 28 Şubat’ın zorlu döneminde de “dik” durdu; askeri müdahaleyi desteklemek amacıyla DYP’yi bölerek kurdurulan partide bakan olmaya tenezzül etmedi.

Dik başlı mizacı onu bazen “sivri dilli” yapmadı da değil; Claudia Roth hakkındaki yakışıksız sözleri gibi...



Edebiyatçı Ayvaz

Adı “komando”ya çıkmıştı ama bu yakıştırma doğru değildir. “Komando” kelimesinin çağrıştırdığı eylemciliği hiçbir zaman benimsememiş, onun hayatına damgasını vuran, eğitim ve edebiyat olmuştur.

Merhum Gökdemir’in, eşi Sevgi Hanım’la birlikte yazdığı üç ciltlik “Yardımcı Edebiyat Kitabı” çok değerli bir kaynaktır.

12 ciltlik “Yeni Türk Ansiklopedisi”nin editörlüğünü Gökdemir yapmış ve Türk Ocağı Ödülü kazanmıştır.

Tercüman‘da tefrika ettiğimiz “Edebiyatımızda Portreler” dizisi kitap olarak yayımlanmıştır.

Değerli tarihçi Yılmaz Öztuna ile Ayvaz Gökdemir’in birlikte yazdıkları “Türkiye’de Askeri Müdahaleler” adlı kitap hem araştırma hem analiz olarak mükemmeldir.

Aziz dostum Ayvaz Gökdemir’i rahmet, saygı ve hüzünle anıyorum. Tabutunun başında hissettim ki, ölüm artık bizim kuşağımızın da kapısını çalıyor...

Bîçare gönüller; ne giden son gemidir bu

Hicranlı hayâtın ne de son mâtemidir bu

http://www.milliyet.com.tr/-/taha-akyol/siyaset/siyasetyazardetay/23.04.2008/520044/default.htm


HARBİDEN
Efendi BARUTÇU

16 Tem 2018

“Vakıf; insanlık ve hizmet merkezli, hayatla iç içe hiç kimseyi ayırmaksızın sunabilmek, ben demeden önce biz diyebilmek, hayatı ‘halka hizmet hakka hizmet’ düsturuyla anlayıp idrak edebilmektir.

Yusuf Yılmaz ARAÇ

28 Haz 2018

Nurullah KAPLAN

22 Haz 2018

M. Metin KAPLAN

13 Şub 2018

Ziyaretçi -> Toplam : 36,11 M - Bugün : 17696